Yolda, Müzikle
Bir yolda yürürken, kulağında müzik…
Dünyadaki hemen tüm dertlerden, dışarıda olsan bile dış etkenlerden uzak bir alan açılır. Hissettiğin evren tamamen sana ait olur. Estetik bir seçicilik içinde mutlu çocukları, yoldaki ağaçları, uçan kuşları, yaşlı tatlı ton ton bir teyzeyi ve el ele yürüdüğü eşini izlersin.
Odağın bu olur.
Yol bazen aydınlanır. Bulutların arasından açan güneş, ağaçların arasından sızıp tam önüne düşer. Kendini tam olarak olman gereken yerde, zamanda ve doğru duyguda hissedersin.
Bedenin sana şunu der:
Güvendesin.
Küçük Temasların Gücü
Sosyal olmak, bu kadar basit deneyimlenince bile keyifli.
Bir alışverişte kasiyerle, bir kafe ya da barda garsonla kurulan kısa bir diyalog.
Bir konserde karşılaşılan birinin enerjisini birkaç saniye deneyimlemek.
Tek başıma dolaştığımda bir tür içsel yolculukta oluyorum. O yolculukta kısa ama anlamlı, samimi bir gülüşe dönüşen temaslar oluyor.
Hayatımda bir şeyler olurken, var olurken, bunlar kısa duraklar gibi. Her biri anlamlı geliyor.
Üretirken ve Yaşarken
Üretmek, estetik biçimde ayıklamak ve birleştirmek gibi. Belki de bu yüzden yaşamı daha anda kalarak deneyimlediğimi hissediyorum. Ama kimi zaman işe gömülmek, içe dönük yanımı daha fazla aktive ediyor.
O yüzden bu yürüyüşler, dışarıyla bağın en basit ama en doyurucu hali oluyor benim için.
Hem Özgür Hem Bağlı
Ben kendime alışmışken dönüp bakıyorum:
Bu özgür ruhla birlikte nasıl olur da biriyle beraber yürürüm?
Kalbine dolanırım?
Hem derin duygular besler hem de hafif, coşkulu bir heyecanla severim?
Bilmiyorum.
Bildiğim şey şu:
Hayatın kendisine ve henüz bilmediklerime duyduğum bir aşk var.
İlgilendiğim şeylerle bağ kurmadan yaşayamazdım. Bu bir iş olabilir, bir insan olabilir, bir amaç olabilir… Ama varoluşumun kendisi anlamlı ve coşkulu olmalı.
Daha Çok Sevebilmek
Bir şeylerin ileriye gittiğini görmek…
Heyecanla, hata yapmaktan korkmadan büyüyen bir alanın içinde olmak.
Bazen her şeyi daha çok sevebilmek için birkaç insan birden olabilsem diyorum. Daha çok yapmak, öğrenmek, ilerlemek için tek bir insan olmak yetmiyor gibi.
Umarım yapmak istediklerime yeterli zamanım olur.
İlerideki ben için daha heyecan duyarak yaşıyorum şimdiyi. Aynı zamanda şimdinin huzurunu öğreniyorum.
Hayatı özgür bir ruhla deneyimliyorum.
Kendime dışarıdan bakabildiğim anlarda, bende kalmasını seçtiğim, beni esas ben yapan şeyler…
Şu an deneyimlediğim his, algı, beden.
Böyle biri olabildiğim için kendime ve yanımda olan herkese şükran doluyum.
Güzel günler bekliyor.